మృత్యు భాష

నా భాష మీ పట్ల మృత్యు భాష కావడం నా శాపం ........

                                                   

యుగాలుగా నన్ను అనుభూతిస్తూనే ఉన్నారు

పంచేంద్రి యాలతోనూ 

జ్ఞానేంద్రియం తో నూ

నన్ను మీ ప్రతి భావనలోనూ 

రంగరిస్తూనే ఉన్నారు

మీ కోపాలు , తాపాలు 

మీ ప్రియతముల విరహాలు 

మీ దుఖాలు ,సంసారాలూ

అన్నిటికీ నన్నో ఉపమానంగా

ఉత్ప్రేక్షగా, అలంకారంగా

అభివ్యక్తీ కరిస్తూనే ఉన్నారు 

మీరు అక్షర జ్ఞానులు 

రాయగలరు 

నన్ను పదాలలో , పద్య పాదాలలో 

ఇమడ్చ గలరు 

ప్రతీకగా ప్రయోగాత్మకంగా 

ప్రయోజనాత్మకంగా 

ఉపయోగించ గలరు

నాలోని రేగే బడబాగ్నులు

నాలో రేగే ఆనందాలను 

ఏవీ చెప్పలేని నేను 

నా అలల ఘోష లో 

మీ పాదాలు స్పృశిస్తే 

నా భావోద్విగ్నత మీకు పట్టదు

మీ ప్రేయసి చిరు నవ్వితే 

నేను ఆనందంగా కనిపిస్తాను 

అపురూపంగా వర్ణిస్తారు 

మీకు దిగులేస్తే 

నాలోనూ మీకు మీ దిగులే  అగుపిస్తుంది

మీ కన్నీళ్ళను 

మీ ఆశలను

ఆనందాలను 

అనాదిగా అర్ధంచేసుకుంటూనే ఉన్నా

నిరక్ష్య  రాసురాలిని మరి

ఎన్నెన్ని సార్లో 

నా భావాలని 

నా ఆకాంక్షలని 

నా ఆవేదనని 

మీతో ఒక్కసారైనా 

పంచుకోవాలనే 

తపనతో ఏమి చెయ్యాలో

ఎలా వ్యక్తీకరించాలో 

ఎరుగక ఒక్కసారి గా

ఎగిసెగిసి పడి

ఉవ్వెత్తున ఎగిరి ...

మీ దరి చేరాలని 

ఉత్సాహంతో ...

ఉరకలు పరుగులు గా

వస్తానా............

కానీ మీరందరూ  నన్ను

తిడతారు , వంచకి నంటారు 

నా గర్భంలో ని నిధి నిక్షేపాలను 

కొల్లగోట్ట్టినా అడగని నేను

మీ మాలిన్యాలను 

మోస్తున్న నేను 

ఏ ఒక్కసారీ మిమ్మల్ని 

ప్రశ్నించని  నేను

నా ఒక్కగానొక్క భావాన్నో

ఉద్వేగాన్నో , ఉల్లాసాన్నో  

చాటాలని ప్రయత్నిస్తే 

అందరు అప్రమత్తమై 

నేనేదో ప్రమాద కారిణి లా 

భయ పడి దూరం మరింత దూరంగా 

పారిపోతారు ....

నిజమే నాకు తెలుసు 

నా ఆనందమూ 

నా ఆవేదనా

రెండూ మీకు మృత్యువే 

అయినా వ్యక్తీకరించక ఆగలేని తనం 

మీకేనా  .........

నాకు మాత్రం భావ స్వాతంత్ర్యం  ఉండొద్దూ ...

అని పిస్తుంది ఎన్నో సార్లు

మీ ప్రేయసీ విరహాలుగా  

మీ ఆనంద ఆహ్లాదాలుగా   

మీ ప్రియుని ఎడబాటుగా

కష్టాలకు ఉపమానంగా 

మృత్యువుకు ప్రతీకగా 

చివరికి నా వడిలోనే

తనువు చాలించే 

మీలో ...మీతో 

నేను మృత్యువును కానని 

నాలోనూ అమ్మతనం ఉందని 

ప్రేమార్నవ నా వర్ణాలను 

బహు నీలాల రంగుల్లో 

మీకు చూపిద్దామనుకుంటా...

నన్ను నేను మీతో ....

ఏ  అరమరికలూ లేక ....

నన్ను నేను ఆవిష్కరించుకుందామని 

నన్నపార్ధం చేసుకోవద్దనీ 

చెప్పాలనుకుంటా....

నాకు వచ్చిన భాష ఒక్కటే

మరి ఏ భావానికైనా 

ఉవ్వెత్తున పొంగడం

నా  భాష మీ పట్ల మృత్యు భాష 

కావడం నా దురదృష్టం.....

విమోచన లేని  శాపం  ..!!!

..................................................ప్రేమతో ....జగతి 3.07 pm friday 28th oct 2011

వాసన

ప్రతీ దేహానికీ ఓ పరిమళ ముంటుంది.....

ప్రతిదేహనికీ ఓ పరిమళముంటుంది
అది ప్రత్యేకంగా ఎవరికీ వారికే
పరిమితంగా ఉంటుంది
నవ్వోస్తోందేమో నా మాటలకు
కానీ అనుభవమిది
కొన్ని దేహాలు మృగాల వాసన వేస్తాయి
కొన్ని ఆకలి వాసన వేస్తాయి
కొన్ని పురుష దేహాలు వాంఛ సుగంధం చల్లుతాయి
మరి కొన్నిఉన్మత్తతను పెంచుతాయి
కొన్ని స్త్రీ దేహాలు ఆర్తి పరిమళం వెద జల్లుతాయి
మరి కొందరు నిరాశ నిస్పృహల వాసన వేస్తారు
కన్నీటి ఉప్పదనపు వాసనేస్తారు కొందరు
మరి కొందరు చెమట ఉప్పదనంగా
మరి కొందరు నెత్తుటి ఉప్పదనంగా
అన్నీ ఉప్పనే అయినా వాటి మధ్య తేడాలుంటాయి
ద్రోహపు వాసనేసేవారు కొందరైతే
వలపు వాసనా వేస్తారు కొందరు
అమాయకపు అసహాయపు వ్యధా భరిత౦గా
అహంకారపు ఆభి జాత్యాల పూరితంగా
కొందరు చంటి బిడ్డలా౦టి పురిటివాసన వేస్తారు
మరి కొందరు మోసపు గబ్బు కొడతారు
కొందరు శ్రమ పరిమళమౌతారు
అబ్బో చెప్పకేం... కొందరు డబ్బు కంపు కొడతారు
పిచ్చి వాళ్ళు నయం దుర్వాసన వేయరు
వాళ్ళకే తెలియని పిచ్చి పువ్వుల్లాంటి
ఒక పిచ్చి వాసన వేస్తారు
కొందరు నిజాయితీ సువసనేస్తారు
చెప్పాగా ప్రతి దేహానికీ
తనది మాత్రమే అయిన
ఓ ప్రత్యెక పరిమళ మో , గబ్బో , సుగంధమో , సువాసనో
ఉండి తీరుతుంది
ఎటొచ్చీ అందరినీ అన్నిటి నీ
గుర్తుపట్టలేము
పసిగట్టలేము
పసిగట్టే నా లాంటి వాళ్ళకు
నిజానికి సుఖ ముండదు
నేను అనుమానపు పసిగట్టే వాసన వేస్తానేమో
మరి నన్నెరిగిన వారు ప్రేమ సువాసన వేస్తానంటారు
ఏది ఏమైనప్పటికీ...
నాకు తెలిసి వచ్చిన నిజం మాత్రం ఇదీ..
పరిమళాల దేహాల్ని ప్రేమించగలం
వాంచా పూరిత దేహాల్ని
అర్ధం చేసుకోగలం
వంచన నిండిన దేహాలను
భరించలేము...
అన్నిటికంటే దుఖం ...
వాటిని పసిగట్టీ తెలిసీ
వాటితోనే బ్రతకాల్సి రావడం...
అప్పుడు నేను దుఖపు వాసనేస్తాను కాబోలు.....

......................................................ప్రేమతో ....జగతి 1.11am 24th oct 2011

త్రిమూర్తిని

 ఆ త్రిమూర్తినిలను నీలోనే స్పర్శించిన అనుభవమిది .......

              

              జల్లులు - విరిజల్లులు 

           జగమంతా -నా మనసంతా కురిసే క్షణమిది 

    సుమధారాలు మది ద్వారాలు దాటి 

  జీవన త్రి కాలాలకు విస్తరించిన  నిమిషమిది

         నిజమో- స్వప్నమో ,మోహమో -తన్మయమో 

        నగవులు -దేహపు బిగువులు తెచ్చ్సిన పరవశమో 

     సుధామధుర సంగమ సంభ్రమంలోంచి ఆశ్చర్యమో 

    నీ త్రిగుణ విశ్వరూప సందర్శనలో  నా  నిరీక్షణ ఫలియించిన తరుణమిది 

            గజగామిని గా ప్రతక్షమయి

         మగత పుష్పంగా పరిమళించి 

        గాధామృత  లహరిగా నువ్వు పలకరించాకా

      ఆ త్రిమూర్తినిలను నీలోనే స్పర్శించిన అనుభవమిది 

               ఈ జన్మలోనే వరూధినిని నీలో చూసా 

            నేటి గత జ్ఞాపకాల మధుర వాణిని నీలో దర్శించా

         రేపటి ధాత్రి పై లాలసని నీలోనే స్మరించాను 

 నిన్నటి రాత్రి  నా దేహ -మనో- ఆత్మలను ఒక్కటి చేసి నిన్నే వరించాను

..............................................................................నీ చిన్ను 21-10-2011

"ఎన్నో ఏళ్ల  నిరీక్షణకు ఫలితం ఒక నువ్వు" అనే  టాగోర్ మాటలు తనని కదిలించాయనే ఈ కవి స్వచ్చమైన మనసుకి ప్రతీక ఈ కవిత ......

                                  

     (ఎన్నో ఏళ్లకు తన మది కదిలించి పలికించిన తన ప్రేయసి కోసం ఓ ప్రేమికుని హృదయావిష్కరణమిది )                                                                                

         

కలయిక ....

దేహాన్ని అర్పించడమంటే
మనసిచ్చినంత సులువుకాదు
మనసు ముడి విప్పినంత తేలికగా
రవికె ముడిని విప్పలేము
దిశ మొలతో నగ్నంగా
అణువణువునా అవతలి వారి
చూపు పాకుతూ స్పృశిస్తోంటే
నిస్సిగ్గుగా తల వాల్చ కుండా
నిలబడడానికి
ధైర్యం కావాలి
తరువూ లతల్లాగా
ఇరు తనువులు
అల్లుకు పోవాలంటే
భయాలూ, బంధాలూ
లేక లయించి పోవాలంటే
ఇరువురిలో సాంద్రత
నిండుగా పొంగిపొరలే
వాగులా ....
తాధాత్మ్యంతో....
మొగ్గలై .....పూచి
మొలకలై ......నిటారుగా
నిలిచిన .....తన్మయత్వంలో
ఒకింత నిజాయితీ ఉండాలి
మనో దేహత్మల
సాక్షిగా
కలయిక జరగాలంటే
అనుభూతించే ఆత్మ స్థైర్యం కావాలి
ఇసుమంత నమ్మకం కలగాలి
మరీ ముఖ్యంగా
క్రతువు కన్న
అనుభూతిని మిగుల్చు కోవాలి....
అప్పుడు ఆ క్షణాన
జరిగే మైధునంలో
పొందే మేధో భావ ప్రాప్తి
అనిర్వచనీయమైనది ....
ఆ నిర్వికల్ప సమాధి లో
రస సిద్ధి పొందిన .. .దేహాలు
దేవళాలు  కాక ......ఏమౌతాయి ???

.......................................................ప్రేమతో...జగతి 3.32pm Thursday vijaya dasami 6/10/2011

ఒలికిన అక్షరాలు..

ఆద్యంతాలు లేక 

అనూచానంగా వింటూనే ఉన్నా

నీ గుండె చప్పుడు

అయినా ప్రతిసారీ 

ఓ కొత్త గుండెతో రావుగా

అదే హృదయం

ప్రతిసారీ మరో దేహం తో

వేరే  మొహాలతో 

మనం కలిసి నప్పుడు 

ఎప్పుడూ నీకన్న ముందుగా

నీ గుండెల అడుగుల జడి 

వినిపిస్తుంది

నాకూ హృది ఉందని

నువ్వనుకుంటే బాగుండుననిపిస్తుంది

అయినా చెప్పను 

అడిగి లేదనిపించుకోలేను

అహంకారమా? 

అంటావా? ఏమో మరి ?

ఈ అభావాన్ని ఏమంటారో 

నాకే తెలియదు 

కలసి కాళ్ళు నడిచాక

చేతులు కలిసాక

దేహాలు ఒక్కటయిన 

దివ్య  క్షణాలు మాత్రం

నావే నంటాను 

మొహం, వాంఛ, వలపు 

ఇష్టం, అభిమానం 

ఆహా ఎన్నెన్ని పేర్లు పెట్టాం మనం

దివ్యమైన ఒక్కటైన

ప్రేమకి ....
సౌందర్యాన్నంతా నాశనం
చేసాం ప్రేమది 

నింగి లోని సూర్యబింబం

సముద్రంనుండి వచ్చినట్టగుపిస్తే 

అది భ్రమ అంటున్నామా

అందమైన చంద్రోదయాన్ని 

కనులారా తాగడం లేదూ

విశ్లే షిస్తున్నామా?

మరి అనంతమైన ప్రేమాంబుధిని

మాత్రం ఎందుకు ఇంకా 

మన మూర్ఖ సర్పాలతో 

నమ్మకపు కొండలను బిగించి

చిలుకుతున్నాము?

నాకు నువ్వు నిజం

నీకు నేను నిజం 

ఈ కాసిన్ని క్షణాలు 

ఈ భూమ్మీద 

మనవి అని ప్రేమగా

చెప్పుకుంటే 

ఒప్పుకుంటే ఏం?

ఎప్పుడూ ఏదో ఒక అడ్డేనా

హద్దేనా మన మధ్య

అయినా కలసిన మనం 

కలయిక నిజమని 

ప్రేమ పూరితమని 

ఎందుకు అనుకోము

అక్కడ ఆ అద్వైత క్షణాల్లోనూ

నేను కాని  నువ్వు 

నువ్వు కాని  నేను గా 

విడిగానే ఉండి పోతున్నామేం?

నిన్ను నాలోకి తీసుకున్న  క్షణం

ఆ క్షణం మాత్రమే నిజం నాకు

సహజం కానిదేదీ 

సహించలేను 

ఎక్కడో ఏదో బాధ మెలితిప్పి

నేలకేసి కొట్టినట్టు 

వెన్నెముక విరిగినట్టు 

పెటిల్లుమన్నప్పుడు 

దుఖంతో గొంతు పూడుకు పోయి

ఆఖరికి నావైన

ఆ క్షణాలను కూడా

నాకు దక్కనియ్యని 

కాలాన్ని నిందించనా 

ప్రాణాలు ఐదూ నీ  సొంతం 

చేస్తూ నన్ను మరిచి నేనున్నపుడు

నువ్వు మాత్రం 

అది ఆదిమ వాంఛ మాత్రమే

అంటావేమి?

అనుబంధం ఎంత 

గొప్పదైనా

నిర్బంధం కానీయనని  

నీకు తెలియదా 

నన్ను ప్రేమించకు 

కానీ ప్రేమను ప్రేమించడం

మానేయకు....
అదొక్కటే మనలో  ఇంకా
మనిషితనానికి గుర్తు ...
నా ఆడతనం సాక్షిగా

ఇది మాత్రమే నిజం ...........ప్రేమతో...జగతి 4.32pm.Wednesday 5/10/2011

(అనంతమైన నీలి సాగర స్త్రీత్వాన్ని , అనాదిగా కదలని డాల్ఫిన్స్  నోస్ పురుషత్వాన్ని  చూస్తూ మనసులోని మాటలని అక్షరాల్లోకి ఒంపుకున్నా )