సందేహం

సందేహం 

గడిచి పోతున్నాయి

నిమిషాలు గంటలూ రోజులూ 

కానీ ఎక్కడో దెబ్బ తిన్న చిన్ని పావురం లాంటి మనసు 

గాయం ఎందుకైందో కూడా గుర్తు లేని 

ఇంకా ఆ బాధతోనే ... 

దు:ఖం కూడా లయమైపోయిన నిర్లిప్తత 

కవితలల్లిన కలానికి అక్షరాలే మర్చి పోయినట్టు 

ఏదో మరుపు ,

మరిచిపోవాలని ప్రయత్నించినా 

మరవలేని తనం నుండి 

పదాలను మరిచిపోయిన తనం 

మెదడు పొరల్లో నిక్షిప్త జ్ఞానపు పూల తీగ

తెగి పడి అల్లార్చుతూ ..... 

మనసు పందిరి నిస్సహాయంగా చూస్తూ 

చేయ్యందించాలని  ప్రయత్నిస్తూ 

అన్నీ పక్కకు నెట్టి 

అసహజపు నిద్ర అరువు తెచ్చుకోవాలని 

మత్తు లో మునిగి 

మెలకువా నిద్రా కాని సందిగ్దత లో 

ఎక్కడో వాడి రాలిపోయిన కవితా కుసుమ పరిమళం 

గాలిలో తేలుతూ మెదడు మేనుని తాకుతూంటే 

నైరాశ్యపు పొరలు చీల్చుకుని 

పదాలు పరుగులిడి నా కౌగిలిలోకి ఉరుకుతోంటే 

కాదనలేని ప్రేమ పాశమే దో  సంధించి 

నను పట్టి లాగుతోన్న  వైనం 

చిత్రాతి చిత్రంగా నాకు నా మనసే 

కొత్తగా , పరిచయం లేని పాపడిలా 

నా కొంగున దోగాడుతూ ... 

మళ్ళీ నిశ్శబ్దం లోంచి శబ్దం లోకి 

మౌనం నుండి మానసాన్ని 

మళ్ళించాలని చేయాలనిపించీ 

చెయ్యలేని విశ్వ ప్రయత్నం లో 

ఓడి పోయి , నిస్సహయంగా 

జారిపోతున్న కాల సుమాలని 

నిస్తేజంగా చూస్తూ ఉండి  పోతున్నా 

ఈ నిశ్శబ్ద మౌన సమాధి నుండి 

మళ్ళీ  ఎప్పుడు మేల్కొంటా నో 

అసలంటూ మరల పూర్తి మెలకువ 

ఇక ఎన్నటికైనా వస్తుందో రాదో 

అదీ సందేహమే మరి 

...... ..... ...... ..... ...... ....... .... ప్రేమతో ..జగతి 7.52 pm sunday (shivaratri) 10th march 2013 

డైవింగ్ టేబుల్ ....

అనగనగనగా ఒక కుర్చీ 

ఒక కుర్చీ కాదు ఒకే ఒక్క కుర్చీ 

ఒకే ఒక్క టేబుల్ ముందు ఒకే ఒక్క  కుర్చీ 

అంది కదా ఓ రోజు టేబుల్ 

"ఎందుకని ఎప్పుడూ ఒకే కుర్చీ

మరెన్నిటికో కాకున్నా మరో మూడింటికి 

జాగా ఉంది కదా ? "

నవ్వింది కుర్చీ పకపకా 

" ఎందుకోయ్ ఇలా అడుగుతున్నావ్ ఇవాళా ?" అంది 

" ఎన్నాళ్ళీ ఏకాకి బతుకని ?" నీళ్ళు నమిలింది టేబుల్ 

" ఏకాకి అని ఎవరన్నారు ? ఇది నా ఇష్ట సామ్రాజ్యం 

నాకుగా నేనే నిర్మించుకున్నా , ఆనందంగా నే ఉన్నాగా?"

" ఔను గానీ నాకు తెలీకడుగుతా, ఒంటరి గా అనిపించదూ?" 

మళ్ళీ పకాలున నవ్వింది కుర్చీ 

" ఎందుకూ ఒంటరితనం? " 

అని నవ్వుతూ మళ్ళీ తనే చెప్పింది ఇలా 

" అయ్యో పిచ్చి మొద్దూ! దీన్ని ఒంటరితనం అనరు 

స్వయంగా కావాలని  ఏర్పరుచుకున్న ఆనందపు ఏకాంతం "

" ఎందుకెంచుకున్నావీ ఏకాంతాన్ని ?" ఆరాగా అడిగింది బల్ల 

" నేను నేను గా బతకాలని , నా భావాలని బతికించుకోవాలని" 

జవాబు చెప్పింది పెంకి కుర్చీ 

" ఆ పాటి జాగా కనీసం మరో కుర్చీకైనా ఇవ్వచ్చుగా ?" 

హితవు చెప్పబోయింది బల్ల 

" లేదు నా రాత బల్లకి , నా మేత బల్లకి ఉండాల్సినది 

ఒకే ఒక్క కుర్చీ అది చాలు నాకు 

అందుకే ఈ ఏకాంతంతో సావాసం ,ఎన్నెన్నో చెయ్యగలిగిన సాహసం 

అన్నిటికీ స్ఫూర్తి నాకు నేనే " గర్వంగా చెప్పింది కుర్చీ తలెగరేస్తూ .

..........................................................................................................ప్రేమతో ...జగతి 8.39 pm 15th feb 2013 

అర్ధం చేసుకోవూ ......

ఆత్మ శోధనంటూ అతి శోధనతో 

సహజాన్ని అసహజం చేస్తూ

వాస్తవికతని  అధి వాస్తవికంగా అర్ధం చేసుకుంటావు 

సహజాతాలకి , ప్రకృతి నైజాలకి 

నీ మేధ ను జోడించి ప్రపంచం లో 

నీదే ధు:ఖం అనుకుంటావు 

అది నీ బలమో బలహీనతో 

నీకే అవగతమవ్వాలి మరి  

అక్షరాల కావిడిని  భుజం పై వేసుకుని 

ఓటి కుండలతో కావ్య జలాన్ని  మోద్దామని

ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటావు 

ఎందుకీ ఎకాకి కంచి గరుడ సేవ చేస్తున్నావో 

నీ అంతరీక్షణకే తెలియాలి మరి 

అహాలూ అభిజాత్యాలూ ఉండకూడని చోట 

అనంతమైన కావ్య సంపదను 

ఆనందంగా పంచాల్సిన వేళ 

ఆత్మ న్యూనతలూ , ఆత్మ వంచనలూ 

చేసుకుంటూ నీలోని కవన మహరాజునీ

నీ చుట్టూ  ఉన్న శ్రవణ మిత్రులనీ నిందిస్తూ 

అర్ధం లేని ఆవేదనకి గురి అవుతావు 

ఆత్మ నిందాస్తుతి , పరనిందా స్తుతి కి నడుమ 

గబ్బిలం లా వేళ్ళాడుతూ ఆత్మ ద్రోహం 

పర ద్రోహం నీకు తెలియకనే చేస్తుంటావు 

నీ అసంతృప్తి  నీకే అర్ధం కావాలి మరి 

నిర్మలంగా నిన్ను వలచిన 

స్వేచ్ఛాక్షర కన్యను 

తూలనాడి , అర్ధం లేని న్యూనతతో 

ఆవేదనా వేడిమిని అంతరంగం లో మోస్తూ తిరుగుతావు 

స్వచ్చ్ఛంగా నీ చేతుల్లో వాలి పోయి పరవశించాలని 

ఆశతో కలలు కనే కావ్య దేవేరిని 

అపార్ధాల , అర్ధం లేని ముసుగులతో 

అవగాహనా రాహిత్యపు అహంకారంతో 

స్వయంకృతంగా దూరం చేసుకుంటూ 

మరల తనకోసమే అనునిత్యం పరితపిస్తూ పరిగెడతావు 

డొక్క శుద్ధి ఉన్న వాడివి 

ఆత్మ శుద్ధిని ఎందుకు నిలుపుకోవో మరి 

నీలో దాగున్న ఇన్ని ముఖాలను 

సమాజపు సాహిత్యపు నిలువుటద్దం లో 

చూసుకోలేక పరనిందల పరదాల మాటున దాక్కుంటావు 

ఇంతకీ ముగ్గురిలోఉన్న నీవొక్కడివా ?

ఒక్కడిలో ఉన్న ముగ్గురివా ?

బహుముఖీనమైన ప్రతిభను విస్తరింప జేయడం మాని

నీకె తెలియని నీలోని బహు ముఖాలతో 

వ్యర్ధ వేదనతో సంచరిస్తున్నావు 

ఇది సుందర సాహితీ నందనం 

సకల మానవ కళ్యాణాన్ని కోరే ఆత్మ సంకల్పం 

మనసులోని మాలిన్యాలను కడిగి 

మమతల పూలను పూయించాల్సిన కర్తవ్యం 

అంతరంగ సరంగువై 

ఆంతర్యపు అల్లకల్లోల సుడిగుండాలను ఒడుపుగా దాటి 

ఆత్మ శుద్ధితో , వస్తు వైవిధ్యం తో 

అంతులేని అనురాగం తో 

ఆత్మ యాత్ర ఇకనైనా సాగిస్తావని 

నీకోసం నీ మానవత్వపు పదఘట్టనకోసం 

నిలువెల్లా మనసు చేసుకుని 

ఎదురు చూస్తోన్న కావ్య  జగతిని 

నిరాశపరచకు ఇకనైనా ...

కవన సేద్యం తో నీ మా కలలు ఫలింపచేసి 

వసుధైక  కుటుంబకం అనే మన సంస్కృతి ఆత్మను నిలిపి 

అక్షరమై అనంతంగా నువ్వు మిగలాలని 

అందరికీ ఆదర్శం కావాలని 

ఆకాంక్షిస్తూ , అనునిత్యం ప్రార్ధిస్తూనే ఉంటాను 

ఓం శాంతి , అల్లా హో అక్బర్ , ఆమెన్!!!

................................................................ప్రేమతో ...జగతి 6.34 am 10th february 2013 Sunday 

ఏ రాగమో ....???

ఉదాశీనత ఊదా దుప్పటి  కప్పుకుని 

నిశ్శబ్దం  తలదిండులోకి తల  దూర్చి 

నిద్ర పోదామని వెర్రి ప్రయత్నమొకటి  చేస్తానా  

ఉహు  కలత నిదుర కూడా కరుణ చూపదే 

నీ మాటలు  నాకోసం మాత్రమే నీవు ఆలపించే గీతం 

మనమధ్య  తెలీకనే జారిపోయిన మోమాటపు యవనిక 

మాటల మాటునుండి కలిసిన మనసుల భావాలు 

గుండెనెవరో తడిమి చేతుల్లోకి తీసుకున్నట్టు 

మౌన ప్రసారాలలో మనః ప్రాకారాలను చుట్టేస్తోన్న  

 నీ  ప్రాణ వీణా నాదం ...

ఎన్నో మైళ్ల దూరం లో నీవున్నా 

నా  చెక్కిలి పై నీ కన్నీటి స్వర స్పర్శ 

అభిజాత్యాలని అహంకారాలని వదిలేసి 

నీవు పలికే సరాగాల సరస రాగాలు 

ఇలా వేళకాని వేళలో ...

ఈ  నిశ్శబ్దపు నిశీధిలో నను కనురెప్ప వేయనీయవు 

ఏ  క్షణాన్నైనా నీవు మోగించే తంత్రీ నాదం 

నిను వినలేక పోతానేమో నన్న భయం 

నీవల్లిన పదాల పాదాలను స్పృశించాలని 

అను క్షణం ఎదురు చూస్తూ 

ఎంత రాత్రైనా ...ప్రదోష వేళ నైనా 

ఒక్క సారి నీ గళ  మాధుర్యం లో తరించనిదే 

ఊపిరి తీస్తోన్నా ప్రాణం లేనట్టు 

మనసులేని మనిక లో తప్పక బతుకుతూ 

కొన  ఊపిరి వరకూ నీ కోసం ....

నిరీక్షిస్తూ ....

నీ మాట వినని నాడు ...

ఉదాసీనత దుప్పటి కప్పుకుని 

నిశ్శబ్దం తలదిండులోనికి 

నిరాశా నిస్పృహలను  వొంపు కుంటూ 

నిద్రా శూన్యత లో ...కొనగోటి మీటుకై వేచే 

బతుకు వీణ తీగెలను శృతి చేసుకుంటూ 

నీవోచ్చే వేళకి అపస్వరాలను పలకనీయకుండా 

ఉంచాలని విశ్వ ప్రయత్నం చేస్తూ ...

అనంత శూన్యం లోకి చేతులు చాచి ..

చిక్కని చీకటి లోనికి చూపులు నిలిపి ..

నీ కోసం ...నిరంతరం ..

నీకూ నాకూ నడుమ కనురెప్ప కూడా 

అడ్డం పడకూడదని రెప్ప గాస్తూ ...

 కాల గమనం లో చలించని గమకాన్నై  ..

.... .నీకోసమే !!!

.............................................................ప్రేమతో .... జగతి 3.19am Saturday 12th january 2013 

మీ అందరితో ఒక మాట

ప్రమాదమెప్పుడూ హఠాత్తుగానే కదా జరిగేది 

ఎక్కడి నుండో ఎవరి నోటి నుండో హఠాత్తుగా ...

ఒక్క మాట వచ్చిపడింది 

పడుతూనే  కపాలాన్ని ముక్కలు చేసి 

హృదయాన్ని తూట్లు పొడిచింది 

ఒక్క మాటుగా నాడీ  వ్యవస్థ సర్వస్వమూ 

అచేతనమై పోయింది 

మనసు నిస్సహాయంగా చూస్తుంది

ప్రమాదమనుకున్నా గానీ 

కావాలనే సంధింపబడ్డ అస్త్రం అని తెలిసాక 

మ్రాన్పడిపోయాను ..

చిత్రం దు:ఖమూ కలగలేదు 

కన్నీళ్లు చింద లేదు ...

ఎక్కడో ఎద  లోతుల్లోకి 

బల్లెం గుచ్చినంత నొప్పి మాత్రం తెలిసింది 

నొప్పి తీవ్రతలో దేహం కూడా 

చలించి పోతూ మూలగనాన్నా లేదు 

అయిన గాయం మాత్రం తీవ్రమైనదే 

ఇంతవరకూ బల్లెమూ కత్తీ శూలమో 

లోహపు వస్తువులో  గాయం చెయ్యగలిగే పరికరాలనుకున్నాను  

కానీ! మాట ఇంత మనసు కోస్తుందని ఇప్పుడే 

అనుభవం తో తెలుసుకున్నాను 

ఇంతటి గాయం నాకు కలగడానికి నే చేసిన

పాపమో తప్పో  నాకైనా తెలియాలిగా 

అందుకే ప్రయత్నించి తెలుసుకున్నా 

నన్ను ఎందుకు గాయ పరిచారు అని మాటలనే అడిగా 

నీవు చేసిన తప్పిదానికే అన్నాయి 

ఏం చేసానో చెప్పమన్నాను 

మనసు విప్పి మమ్మల్ని వదిలేసావుగా 

అన్నాయవి  ఖచ్చిగా ....

ఆశ్చర్యం తో చూస్తున్న నాతో తిరిగన్నాయిలా 

మనసులోని ప్రేమను మా ద్వారానే గా 

నీవు  అందరికీ పంచావు

నీ మటుకు అవి నీకు మంచివేనేమో గానీ 

చాలామంది మమ్మల్ని అసహ్యంగా చూసారు 

అనురాగ రంజితమైన నీ పలుకులని 

అభాసుపాలు జేసి నవ్వుకున్నారు 

అవమానం తో క్రుంగి పోయాము మేము 

అందుకే మాటలాడ రాదు అనేది 

విసురుగా వచ్చి తగిలింది విసుగు 

ప్రేమగా  మనసు విప్పి ఒక్క మాట 

ఆత్మీయంగా ఒక్క పలకరింపు 

ఆర్తిగా ఆవేదనని పంచుకుంటూ 

నేను మాటలెన్నో ఆడాను నిజమే 

కానీ ! అందుకు ఇంత  తీవ్రమైన  శిక్షా ?

మాటలకు ప్రేమను అద్ద డమే తెలుసు నాకు 

భావాలకు మాటలిచ్చి 

ఆప్యాయతగా మాటాడటమే చేతవును 

అంతకు మించి నే చేసిన నేరం లేదు సుమా 

అనురాగం ఒక అసహ్యంగా అగుపిస్తే 

అభిమానం అసహజంగా వినిపిస్తే 

నేనంటూ చెయ్యగలిగేది ఏమీ లేదు 

చెయ్యని తప్పుకి శిక్షలూ 

అనర్ధంగా మోసే శిలువలూ 

తక్కువేమీ లేదీ మనుషుల లోకం లో 

నన్ను అనురాగం పంచినందుకే కనుక శిక్షిస్తే 

ఆనందంగా జన్మ జన్మ లోనూ  భరిస్తాను చిరునవ్వుతో 

మాటలతో అన్ననప్పుడు నేనిలా 

మీతోనూ చెప్తున్నా ఎప్పటికైనా 

ప్రేమే జయిస్తుంది ప్రేమే 

మానవాళిని ఏకం చేస్తుంది 

మీ ఉనికిని మీరు కోల్పోకండి 

అవమానాలు ఎన్ని ఎదురైనా

మీ అస్తిత్వాన్ని విడవకండి 

ప్రేమ అన్ని ఆయుధాలకంటే  బలమైన అస్త్రం 

ఇందులో రక్త పాతం ఉండదు  

ఎన్నటికైనా అనురాగమే జయ పతాక ఎగరవేస్తుంది 

ఇది నిజం ఒక మనిషి మాట కోసమో 

ఒక మనసుని బాధించడం కోసమో 

ఈటేల్లా మిమ్మల్ని వాడుకున్న వారిని 

చూసి జాలిపడండి 

అది వారి నైజమని సానుభూతి చూపండి 

మాటలతో మది ఛిద్రం చెయ్యడం 

గొప్పతనం కాదు 

మాటలతో మంచిని నిలబెట్టిన నాడు 

మీకు , మిమ్మల్ని పలికే వారికీ 

జన్మ సార్ధకత అన్నాను ఓదార్పుగా 

ఇప్పుడు నాకు తగిలిన మాటల గాయాల 

సలపరింత లేదు బాధా లేదు 

ఆ మాటలన్న వారి మనస్థితి తల్చుకుని 

జాలి వేసింది నిజమే 

మాట జారడం మాట తూలడం 

కూడా ఒక దీర్ఘకాల వ్యాధే సుమా 

వ్యాధి గ్రస్తులపై ఆగ్రహమేల 

నాలో నేను నవ్వుకుంటూ ప్రేమ 

మాటలాడటం మొదలు పెట్టాను 

.....................................................మాటలతో గాయ పరిచిన వారందరికీ ప్రేమతో ..మీ జగతి

                                    12.45 ఏ .ఎమ్  2 జనవరి 2013 బుధవారం